Kwadryga

Literatura polska w Dwudziestoleciu Międzywojennym

Literatura polska w okresie Dwudziestolecia Międzywojennego kształtowała się od 1918 do 1939 roku. Tuż po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, życie literackie powoli zaczęło odżywać i organizować się od nowa. W roku 1920 nastąpiło rozpoczęcie działalności Związku Zawodowego Literatów Polskich, cztery lata później powstała polska sekcja stowarzyszenia pisarzy PEN Club, a w roku 1926 uregulowane ustawą zostało prawo autorskie.

» Czytaj więcej

Grupy poetyckie dwudziestolecia międzywojennego

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku w odrodzonym państwie Polskim zaistniały warunki do rozwoju nauki oraz literatury. Bardzo istotną rolę w tym rozwoju spełniało pokolenie pisarzy, którzy ukształtowani zostali już w kulturze modernizmu. Należeli do nich prozaicy tacy jak: Żeromski, Nałkowska, Przybyszewski, Berent czy Strug oraz poeci: Staff, Kasprowicz i Leśmian.  W rozwoju literatury szczególną rolę spełniali ludzie młodzi.  Po odzyskaniu niepodległości, zaczęło powstawać coraz więcej nowych programów pokazujących jak literatura powinna korzystać z wolności.

Do jednej z takich grup poetyckich należała Awangarda Krakowska. Ich program to tzw. 3 M, który głosił, że tematami wykorzystywanymi w sztuce powinny być miasta, masy oraz maszyny, gdyż sztuka powinna podążać za rozwojem cywilizacji.  Dążeniem artystów było maksymalne skondensowanie treści, a najważniejszym ze środków językowych była metafora. Hasłem przez nich propagowanym było „najmniej słów”. Reprezentantami awangardy krakowskiej był: Jan Brzękowski, Julian Przyboś, Jalu Kurek oraz Tadeusz Peiper.

» Czytaj więcej

Okres dwudziestolecia międzywojennego

Za początek okresu zwanego dwudziestoleciem międzywojennym uznaje się rok 1918.

Pierwsza dekada epoki – lata 1919/29 nazywana jest „okresem jasnym” i charakteryzowała się optymizmem, radością z powodu zakończenia wojny oraz pacyfizmem. Wielki kryzys gospodarczy i nasilające się tendencje nacjonalistyczne w państwach spowodowały, że kolejne lata 1929/39 określane są „okresem ciemnym”, co wyrażane było w sztuce nasileniem tendencji katastroficznych oraz pesymizmu.

Podział na okresy szczególnie widoczny jest w literaturze polskiej. Lata dwudzieste poprzedniego wieku to okres entuzjastycznej radości, która spowodowana była odzyskaniem niepodległości. Powstały liczne ugrupowania poetyckie takie jak „Skamander” do którego należeli: Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz oraz „Awangarda Krakowska” Tadeuszem Peiperem czy Julianem Przybosiem, także „Futuryści”oraz „Ekspresjoniści”.

» Czytaj więcej