Awangarda Krakowska

O Awangardzistach słów kilka...

Grupa literacka o nazwie Awangarda Krakowska była jedną z czołowych grup działających w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Założycielem grupy, twórcą jej programu oraz głównym teoretykiem był Tadeusz Peiper. Grupa zgromadzona była przy czasopiśmie „Zwrotnica”, którego pierwszy numer Peiper wydał w połowie 1922 roku. » Czytaj więcej

Dwudziestolecie międzywojenne - czas radosnej twórczości

Czas międzywojnia w Polsce był czasem absolutnie wyjątkowym, zapoczątkowanym w roku 1918. To właśnie wtedy Polska odzyskała niepodległość po przeszło stu latach niewoli. Czas wielkich przemian społecznych, politycznych, kulturalnych, gospodarczych. Ogromne zmiany, jakie dokonały się wówczas w literaturze zdecydowanie najlepiej określa fragment pochodzący z Czarnej wiosny Antoniego Słonimskiego:

Ojczyzna moja wolna, wolna…
Więc zrzucam z ramion płaszcz Konrada.
Ojczyzna w więzach już nie biada,
Dźwiga się, wznosi, wstaje wolna. » Czytaj więcej

Literatura polska dwudziestolecia międzywojennego

Literatura polska dwudziestolecia międzywojennego przypada na lata 1918 (odzyskanie niepodległości) – 1939 roku (rozpoczęcie II wojny światowej). Fakt odzyskania przez Polskę niepodległości po trwającym ponad sta lat okresie zaborów miał ogromny wpływ na utworzenie się nowych warunków dla rozwoju zarówno kultury jak i literatury polskiej. Literatura tego okresu nie była jednak jednolita. Rozpatrując charakter zjawisk literackich możemy ją podzielić na dwa okresy. Jeden z nich to czas, który przypada na lata dwudzieste. Charakteryzuje go optymizm, radość oraz euforia, która towarzyszyła zakończeniu wojny i odzyskaniu wolności. Widoczne jest to w szczególny sposób w twórczości literatów, którzy związani byli z grupą Skamander. Ich utwory wyrażały radość oraz fascynację codziennością. Z kolei drugi okres przypada na lata 30-ste XX wieku. Odczuwalny był stopniowo narastający kryzys cywilizacji oraz ogólny pesymizm. Wiązało się to z recesją gospodarczą w latach trzydziestych. Miała ona globalny zasięg i odbierała ludziom poczucie bezpieczeństwa oraz stabilizacji.

» Czytaj więcej

Literatura polska w Dwudziestoleciu Międzywojennym

Literatura polska w okresie Dwudziestolecia Międzywojennego kształtowała się od 1918 do 1939 roku. Tuż po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, życie literackie powoli zaczęło odżywać i organizować się od nowa. W roku 1920 nastąpiło rozpoczęcie działalności Związku Zawodowego Literatów Polskich, cztery lata później powstała polska sekcja stowarzyszenia pisarzy PEN Club, a w roku 1926 uregulowane ustawą zostało prawo autorskie.

» Czytaj więcej

Awangarda Krakowska

Awangarda Krakowska - grupa literacka, która działała w okresie 1922−27 przy czasopiśmie „Zwrotnica” wydawanym w Krakowie. Była jedną z grup poetyckich dwudziestolecia międzywojennego.

Przewodnikiem tej grupy był Tadeusz Peiper teoretyk oraz autor programu. Założenia nowej poezji zawierał ogłoszony w roku 1922 manifest noszący tytuł „Miasto. Masa. Maszyna”. Krakowska grupa to jedyny nowatorski polski ruch artystyczny, który własny program poetycki opracował w szczegółach. Jej hasło brzmiało: „Minimum słów, maksimum treści”. Awangarda to termin wojskowy, wybrany nieprzypadkowo i związany był z charakterem Awangardy Krakowskiej, której założeniami były bojowość, ruchliwość i zmienność. Miała ona na celu tworzenie nowych form oraz stylów artystycznych poprzez łamanie praktykowanych już stylów oraz form, również sięganie po tematy zakazane oraz nowe środki wyrazu artystycznego).

» Czytaj więcej

Grupy poetyckie dwudziestolecia międzywojennego

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku w odrodzonym państwie Polskim zaistniały warunki do rozwoju nauki oraz literatury. Bardzo istotną rolę w tym rozwoju spełniało pokolenie pisarzy, którzy ukształtowani zostali już w kulturze modernizmu. Należeli do nich prozaicy tacy jak: Żeromski, Nałkowska, Przybyszewski, Berent czy Strug oraz poeci: Staff, Kasprowicz i Leśmian.  W rozwoju literatury szczególną rolę spełniali ludzie młodzi.  Po odzyskaniu niepodległości, zaczęło powstawać coraz więcej nowych programów pokazujących jak literatura powinna korzystać z wolności.

Do jednej z takich grup poetyckich należała Awangarda Krakowska. Ich program to tzw. 3 M, który głosił, że tematami wykorzystywanymi w sztuce powinny być miasta, masy oraz maszyny, gdyż sztuka powinna podążać za rozwojem cywilizacji.  Dążeniem artystów było maksymalne skondensowanie treści, a najważniejszym ze środków językowych była metafora. Hasłem przez nich propagowanym było „najmniej słów”. Reprezentantami awangardy krakowskiej był: Jan Brzękowski, Julian Przyboś, Jalu Kurek oraz Tadeusz Peiper.

» Czytaj więcej