Literatura polska w Dwudziestoleciu Międzywojennym

Literatura polska w okresie Dwudziestolecia Międzywojennego kształtowała się od 1918 do 1939 roku. Tuż po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, życie literackie powoli zaczęło odżywać i organizować się od nowa. W roku 1920 nastąpiło rozpoczęcie działalności Związku Zawodowego Literatów Polskich, cztery lata później powstała polska sekcja stowarzyszenia pisarzy PEN Club, a w roku 1926 uregulowane ustawą zostało prawo autorskie.

Zaczęły pojawiać się nowe grupy poetyckie, takie jak Skamander, futuryści czy Awangarda Krakowska, które podejmowały aktualną tematykę i poszukiwały nowych środków wyrazu. Znaczącą rolę pierwszego okresu dwudziestolecia międzywojennego odgrywali pisarze, którzy ukształtowani zostali przed pierwszą wojną światową, należeli do nich Stefan Żeromski, Wacław Berent, Andrzej Strug, Jan Kasprowicz i Leopold Staff. Atmosfera, która towarzyszyła odzyskaniu niepodległości była trafnie oddawana przez pisarzy należących do grupy Skamander. Początkowo prezentowali optymizm, kolejno narastającą wątpliwość natury społecznej oraz politycznej.

W Poznaniu z kolei znaczącą rolę w latach od 1917 do 1922 odegrała ekspresjonistyczna grupa zwana Zdrój. W roku 1922 w Krakowie zaczęto wydawać awangardowe pismo pt. Zwrotnica, pod redakcją Tadeusza Peipera. Grupa Czwartak, która została założona również w1922 roku na czele której stał Emil Zegadłowicz reprezentowała tzw. konserwatywny regionalizm, głoszący ideę powrotu zarówno do natury jak i kultury ludowej. Z kolei proza podejmowała najważniejsze i budzącą obawy problematykę społeczno-polityczną odrodzonego państwa.
W Drugiej połowie dwudziestolecia międzywojennego powstała druga awangarda, która zdecydowanie ulegała katastroficznej wizji świata, zaowocowało to także radykalnymi tendencjami lewicowymi (grupy skupione wokół Kwadrygi 1927-1931). Rok 1933 to powstanie Polskiej Akademii Literatury nie rozwiewające w dalszym ciągu nastrojów opozycyjnych, które wyrażane były głównie poprzez pisarzy lewicowych. Publikowali oni m.in. w czasopismach pt. Oblicze Dnia, Sygnały, a także Po prostu i Lewar. Dużą rolę odegrał również tygodnik pt. Prosto z mostu, a także Wiadomości Literackie. Życie literacko-kulturalne kształtowały także periodyki takie jak Verbum, Kultura, Przegląd Współczesny, Marchołt i Ateneum. W tej części dziesięciolecia działali wybitni prozaicy przede wszystkim Maria Dąbrowska, Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Kuncewiczowa i inni.

Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Kod autoryzacyjny z obrazka: (jest wymagane)


Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz