Ekspresjoniści

Jednym z bardzo ciekawych ugrupowań poetyckich w Europie, działających w okresie dwudziestolecia międzywojennego byli ekspresjoniści. Z języka francuskiego l’expression oznacza ekspresję, wyraz. Jak zatem nietrudno się domyślić, ekspresjonizm był kierunkiem (zarówno w sztuce jak i literaturze), który kładł szczególny nacisk na dobitne wyrażanie uczuć i emocji.

Kierunek ten co prawda wywodzi się z Niemiec, gdzie ukształtował się w obszarze języka około 1910 roku, niemniej, już na przełomie wieków Kasprowicz w swoich Hymnach posługiwał się ekspresją.

Jednym z podstawowych założeń ekspresjonizmu jest spontaniczne oraz intuicyjne wyrażanie uczuć (wewnętrznych treści), uzewnętrznianie psychiki oraz dążenie do ekspresji, czyli możliwie największej siły wyrazu. Zdecydowanie odrzucano naturalizm oraz realizm, za to przychylano się w kierunku symbolizmu i irracjonalizmu. Jako dobitny przykład ekspresjonizmu w sztuce można podać Krzyk Edwarda Muncha, który stworzył owo dzieło kierując się zasadą, iż sztuka powinna być wyrazem/odzwierciedleniem ludzkiej psychiki, tak zwanym „krzykiem duszy”.

Ekspresjoniści uwielbiali sięgać po takie środki wyrazu artystycznego jak karykatura, groteska, estetyka brzydoty, kontrast, mieszanie języka podniosłego w wulgaryzmami, patosu z trywialnością. Nie bali się używania elementów grozy i fantastyki, ukazywania niezwykle gwałtownych i skrajnych stanów wewnętrznych.

Polscy ekspresjoniści skupieni byli wokół czasopisma o nazwie „Zdrój”, które wydawał Jerzy Hulewicz w latach 1917-1922. Do najważniejszych i najbardziej znanych polskich ekspresjonistów zaliczyć można takie nazwiska jak Przybyszewski, Zegadłowicz, wspomniany już Kasprowicz, Iwaszkiewicz i Wierzyński (obaj tworzący później grupę Skamander), Wittlin.

 

Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Kod autoryzacyjny z obrazka: (jest wymagane)


Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz