Dwudziestolecie międzywojenne - czas radosnej twórczości

Czas międzywojnia w Polsce był czasem absolutnie wyjątkowym, zapoczątkowanym w roku 1918. To właśnie wtedy Polska odzyskała niepodległość po przeszło stu latach niewoli. Czas wielkich przemian społecznych, politycznych, kulturalnych, gospodarczych. Ogromne zmiany, jakie dokonały się wówczas w literaturze zdecydowanie najlepiej określa fragment pochodzący z Czarnej wiosny Antoniego Słonimskiego:

Ojczyzna moja wolna, wolna…
Więc zrzucam z ramion płaszcz Konrada.
Ojczyzna w więzach już nie biada,
Dźwiga się, wznosi, wstaje wolna.

Nowa rzeczywistość „zwalniała” poetów z obowiązku tworzenia literatury zdominowanej przez poezję o charakterze narodowowyzwoleńczym, patriotycznym, „ku pokrzepieniu serc”. Niosła bowiem ze sobą radość i nadzieję. Dwudziestolecie międzywojenne to także czas wielkich twórców i grup poetyckich takich jak Skamander, do którego należeli Tuwim, Lechoń, Iwaszkiewicz, Wierzyński i wspomniany już Słonimski.

Awangardę Krakowską z kolei reprezentowali Tadeusz Peiper (twórca programu grupy), Jan Brzękowski, Adam Ważyk, Jalu Kurek i Julian Przyboś. Ciekawą grupę stanowili futuryści, których głównymi przedstawicielami byli Aleksander Wat, Anatol Stern, Bruno Jasieński, Tytus Czyżewski i Stanisław Młodożeniec. Niezwykłość ich twórczości opierała się między innymi na świadomym odrzuceniu wszelkich reguł logiki, ortografii oraz składni.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego aktywnie działali również prozaicy. Wtedy też powstało Przedwiośnie Żeromskiego, Ferdydurke Gombrowicza czy Noce i dnie Dąbrowskiej. Najbardziej rozpoznawalnym twórcą działającym na polu dramatu był Stanisław Ignacy Witkiewicz, wielki wyznawca Czystej Formy, tj. tworzenia sztuki dla sztuki.

Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Kod autoryzacyjny z obrazka: (jest wymagane)


Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz